Orange is the New Black

Je hebt soms van die series waarvan je één minuut ziet en je weet, dit wordt mijn nieuwe verslaving. Na een paar minuten denk je, ja dat is het helemaal. Na een aflevering wil je niets anders meer dan weten wat er verder gaat gebeuren. En tegen het einde van het seizoen wil je eigenlijk niet meer verder kijken, puur omdat er dan geen afleveringen meer te zien zijn.

Waar ik dit eerder had bij series als The Walking Dead, Modern Family, Game of Thrones en 2 Broke Girls, was dit weekend Orange is the New Black aan de beurt. Na een paar minuten was ik verkocht en inmiddels ben ik na drie dagen aangekomen bij aflevering 11 (van de 13...). Helaas is er momenteel maar één seizoen beschikbaar, maar op de planning van Netflix staat gelukkig een tweede.

Het verhaal is vrij simpel: Piper Chapman moet het gevang in. Waar ze in het heden een normaal leven leidt, was ze vroeger een tikkie wilder. De paar lesbische jaren met haar toenmalige vriendin die drugimporteur was, hoopte ze nooit meer tegen te komen. Alles lijkt koek en ei, totdat ze plotseling wordt geconfronteerd met haar acties uit het verleden. Piper kan er nu niet meer onderuit, ze moet 15 maanden brommen in de Litchfield vrouwengevangenis.

Het grootste deel van elke aflevering speelt zich af in de gevangenis zelf. Je volgt het dagelijks leven van Piper en haar medegevangenen. Ondertussen krijg je steeds flashbacks te zien. Je ziet bijvoorbeeld waarom bepaalde vrouwen vastzitten, maar ook hoe Piper haar ex ontmoet heeft. Hierdoor blijft het een dynamische mix van heden en verleden en krijg je toch meer informatie over de vrouwen in de gevangenis.

Het interessante aan de serie vind ik dat je ook de impact op het leven van bijvoorbeeld haar verloofde ziet. De eerste Thanksgiving, het schuldgevoel wanneer hij plezier heeft zonder haar, maar ook de woede wanneer de eenzaamheid begint op te treden. En het wordt er allemaal niet makkelijk op wanneer hij zijn ervaringen besluit te delen met heel Amerika...

Wat mij zelf zo aanspreekt aan de serie is dat je compleet meeleeft met Piper en de andere gevangenen. Je ziet hoe zij samen overleven, maar tegelijkertijd allemaal een persoonlijke strijd voeren. De acteurs spelen allemaal met een bepaald soort cynisme. Iets wat je vast en zeker nodig zult hebben als je daadwerkelijk vastzit. Hoe kan je anders overleven als het zelfbenoemde 'gevangenisliefje van Crazy Eyes', overleef je de besnorde bewakers of relativeer je de zoveelste smakeloze maaltijd.

Doordat de serie is geschreven met humor, de acteurs goed spelen en het verhaal interessant blijft, wil je alleen maar meer zien. Ik kan Orange is the New Black alleen maar van harte aanraden en ik kan niet wachten op seizoen 2!

SB  PS: Mocht je geen liefhebber zijn van een paar lesbische (seks)scènes, kijk dan vooral niet. Zo zit er een full-on befscène in aflevering 1 die toch vrij on-Amerikaans te noemen is... Ik heb je gewaarschuwd!