Zolder

Moppie, moppie, moppie

Na jaren van aanmodderen, is nu toch echt het doek gevallen voor Free Record Shop. Het faillissement was onvermijdelijk, maar dat maakt het niet minder jammer. Met het verdwijnen van de keten, verdwijnen er namelijk ook een hoop goede herinneringen.

Nog voordat het internet aan populariteit won, was het imperium van Hans Breukhoven dé plek waar ik aan het grote leven kon ruiken. Weer of geen weer, minimaal twee maal per maand moest er een bezoek aan de platenzaak gebracht worden. Op je fietsje naar het dorp om vervolgens een urenlang door alle cd-hoesjes te bladeren, de Top40 te checken en te genieten van 2001's pareltjes. Maar, het was vooral stoer om zo'n grote koptelefoon op te zetten en net te doen of je genoot van de laatste hits. Doen alsof, want wees nou eerlijk; kwam er ooit muziek uit die dingen?

In mijn kieskeurigheid vond ik zo nu en dan weleens een plaatje dat mijn goedkeuring kon dragen. Ik weet nog goed dat mijn eerste singletje Moppie van Lange Frans en Baas B was. Moppie, moppie, moppie en die kreeg je met geen mogelijkheid meer uit je koppie. Een muzikale misdaad als ik er nu op terugkijk, maar toen was Moppie het pronkstuk van mijn zeven singles tellende muziekcollectie.

Op een gegeven moment ben je toe aan een frisse wind door dat puberale brein en is muziek alleen niet meer genoeg. Ik vond mijn heil in Hollywood en de glimmende schijfjes die zij uitbrachten. DVD's genaamd. Vooral de '5 euro bak' was populair bij ons, want als 14-jarige was dat bedrag nog net te behappen. Het merendeel bestond uit oude blockbusters en veredelde B-films, maar dat maakte  helemaal niets uit. Van jouw zuur gespaarde zakgeld kocht je namelijk wat jij graag wilde zien. Alleen jij, geen bemoeienis van moeders of broertjes. De macht lag compleet in eigen hand!

De jaren verstreken en de bezoeken aan de Free Record Shop verminderden. Ik kwam er nog weleens voor een PlayStation spel, maar dat was het. De winkel had zijn glans verloren en er was niets meer over van het eens zo hippe imperium. Het rondneuzen in een muffe tapijtlucht, verloor het van streamdiensten als Spotify. Niemand maakte zich meer druk op de verlies leidende platenzaak. Ik ook niet, totdat ik hoorde van het faillissement en mij bedacht dat ik toch wel een hoop te danken heb aan ze.

Ik dacht aan vroeger en stond weer even als 11-jarig jongetje bij de laatste hits van Britney Spears te neuzen, ging naar de kassa toe, legde netjes €2.99 bij elkaar en liep trots naar buiten. Dat waren nog eens tijden!

Sander