Kijkbuis

Godzilla

De Amerikaanse remake van het allesverwoestende monster Godzilla  was er eentje waar Sander en ik erg naar uit hebben gekeken. De trailer was veelbelovend met een heerlijke soundtrack, de effecten zagen er goed uit en bovendien speelt Breaking Bad-legende Bryan Cranston een rol. Dat moést wel iets grandioos gaan worden, dachten wij.

In een kernreactor in Fukushima, Japan, gaat iets gruwelijks fout. Wetenschapper Joe Brody (Bryan Cranston) en zijn vrouw zijn op dat moment daar aan het werk en dat heeft verdrietige gevolgen voor de familie: zijn vrouw komt te overlijden. Joe heeft dat vijftien jaar later nog steeds niet verwerkt en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Wat is de oorzaak geweest van deze verschrikkelijke ramp?

Samen met zijn enige zoon Ford (Aaron Taylor-Johnson) volgen ze één van Joe's theorieën en stuiten hierbij op een schrikbarende ontdekking. Wat ze aantreffen op de plek waar eerst de kernreactor had gestaan, hadden ze nooit voor mogelijk gehouden. Niet veel later ontsnappen er vanuit dit kamp twee grote insectachtige MUTO's, Massive Unidentified Terrestrial Organisms, en is de basis voor een klassieke blockbuster gelegd. 

Althans, de grote ster was na zestig minuten nog steeds niet in beeld verschenen. Dit kun je als positief en als negatief opvatten. Het is gedurfd van deze nog onervaren regisseur om zo lang te wachten met het brengen van het monster, wat de spanning ten goede komt. Als we Godzilla dan eindelijk in volle glorie mogen aanschouwen, ziet hij er verbluffend mooi uit. Aan de andere kant dacht ik: de saaie, niet aansprekende karakters kunnen mij ook niet echt boeien, dus kom maar op met dat spektakel. En dan duren zestig minuten wel lang.

Dat vond ik het grootste minpunt aan de hele film. Mijn held Bryan Cranston loste alle verwachtingen in en speelde overtuigend als wetenschapper en klokkenluider, maar als hij halverwege van het podium verdwijnt, is alle menselijke persoonlijkheid weggesijpeld uit de film. Aaron Taylor-Johnson, die als militair en explosievenexpert achter de monsters aangaat, faalt behoorlijk hard als belangrijkste menselijk karakter en dat zorgt ervoor dat je als kijker alleen nog maar oog hebt voor het brute geweld tussen de monsters onderling. En dat ziet er in deze film prachtig uit.

Ik betrapte mijzelf erop dat ik Godzilla herhaaldelijk aan het vergelijken was met het eerder verschenen Pacific Rim, welke naar mijn mening vele malen spannender was. De wisselwerking tussen mens en 'monster' is in deze film veel geloofwaardiger, wat zorgt voor net dat beetje extra. Dat mist Godzilla, iets verrassends. Een element dat het spannend houdt en ervoor zorgt dat ik op het puntje van mijn bioscoopstoel blijf zitten.

Onlangs kondigde Warner Bros. aan dat een vervolg van Godzilla al in de maak is. Ik hoop dat de regisseur zich hierbij meer gaat richten op de personages en wat meer schermtijd geeft aan Godzilla, zoals je wel mag verwachten van deze film. Of wij dan weer 's nachts om 0:00 uur in de bioscoop gaan zitten, omdat we er zo naar uit hebben gekeken? Dat denk ik niet.

Rick