Kijkbuis

Filmrecensie: Fury

Zet Brad Pitt neer in het jaar 1945, geef hem de leiding over een tank vol gefrustreerde soldaten en laat hem de strijd aangaan met een meute nazi's. Succes lijkt dan 100% gegarandeerd en de verwachtingen zijn bij veel bioscoopbezoekers dan ook hoog gespannen. Kan Pitt met Fury wederom een titel op zijn lijstje met klassiekers zetten?

Dat oorlogen meedogenloos zijn weet sergeant Wardaddy (Brad Pitt) als geen ander. Samen met zijn bemanning van tank Fury vecht hij al sinds het begin van de Tweede Wereldoorlog mee in de aanvallen tegen de Duitsers. Het team lijkt onverslaanbaar en het inlossen van Pitts belofte om iedereen de oorlog te laten overleven komt steeds dichterbij. Met nog een maand te gaan wordt er echter plots een gapend gat geslagen in het team als bemanningslid Red omkomt tijdens een wrede veldslag.

Vervanging wordt er gevonden in de jonge Norman (Logan Lerman), een kantoorklerk die nog nét niet schrikt van zijn eigen schaduw. Hij meent per vergissing in de oorlog te zijn beland en dat nemen zijn nieuwe collega's hem niet in dank af. Om Norman op de feiten te drukken 'mag' hij als welkomscadeau dan ook het afgeschoten gezicht van zijn voorganger met een sopje opboenen. In de oorlog worden er volgens hen absoluut geen vergissingen gemaakt. De strijd is namelijk bijna ten einde en de nazi's zetten alle mogelijke middelen in om terrein te winnen. Bombardementen, landmijnen en gifgasaanvallen, niets wordt geschroomd om de droom van de Führer voorlopig nog niet in duigen te laten barsten. Ieder paar handen is bij de geallieerde troepen dus meer dan welkom.

Na een bloederige slag waarin de ledematen je om de oren vliegen, trekken de nog overgebleven tanks richting Duits grondgebied. Er moet alles aan gedaan worden om de nazi's de doorgang te hinderen en daarvoor zijn ze bij Wardaddy, Norman, Bible (Shia LaBeouf), Gordo (Michael Peña) en Coon-Ass (Jon Bernthal) aan het juiste adres. Als de overige tanks in een oogwenk worden vernietigd blijft alleen het team van Wardaddy over om deze taak te volbrengen. Met slechts een kapotte tank, een handje vol wapens en een fles drank maakt de Fury zich klaar voor zijn laatste gevecht. Ruim 300 nazi's tegen 5 Amerikanen. Wie zal de morgen halen en wie wordt er in een body bagnaar huis gebracht?

It will end, soon. But before it does, a lot more people have to die.

Na het zien van de trailer was al meteen duidelijk dat Fury op de serieuze tour zou gaan. Geen oorlogsfilm á la Inglourious Basterds waarin humor toch de ondertoon voert, maar een harde weergave van een nog hardere werkelijkheid. Om deze werkelijkheid over te brengen heeft regisseur David Ayer een flink register aan special effects uit de kast getrokken. Ledematen worden afgeschoten, explosies vullen de lucht met lappen vlees en zo nu en dan rent er iemand brandend voor de camera langs. Hard, voor sommige misschien te hard, maar nodig om de geloofwaardigheid te versterken.

Niet dat de geloofwaardigheid er niet is. Verre van dat. Met een cast als die van Fury weet je ook dat je op dat gebied zeker punten scoort. Pitt is weer als van ouds en zet vol overtuiging de rol neer van harde sergeant met een klein hartje. LaBeouf haalt soms het bloed onder je nagels vandaan als verstokte christen die alles in de handen van de Heer legt. Bernthal en Peña zorgen af en toe voor een licht komische ondertoon als de twee vervelendste jongetjes uit de klas. En dan is er nog Lerman die als jonge hond de film grotendeels moet dragen. Hierin slaagt hij, mede door zijn collega's, zeker in.

Het is dan ook niet het acteerwerk waar voor mij de kleine minpuntjes van de film liggen. Het grootste 'minpuntje' vind ik de razendsnelle transformatie van Norman van saaie kantoorklerk naar nazihunter van het hoogste niveau. Op zijn eerste dag schrikt hij namelijk al als er naast hem een schot valt en twee dagen later rent hij met een geladen mitrailleur achter een groep Duitsers aan. Dat had van mij wat geleidelijker kunnen gaan. Daarnaast zie je ook het einde al van een flink eind aankomen, maar dat neem je bij zo'n film gelukkig voor lief.

Voor de rest heeft Fury mijn verwachtingen zeker ingelost. Het is vooral het sterke staaltje acteerwerk en de rauwe manier van filmen die ervoor zorgen dat de hardheid van de oorlog de bioscoopzaal binnenvliegt. Het is geen loepzuiver schot in de roos, maar toch zeker wel voor 90% doeltreffend.

Sander