De queeste der Ikea

Vandaag was het weer zo ver, ik betrad wederom het mythische doolhof der Zweedse fournituren. Het doel: terugkeren met een gloednieuwe schrijftafel.

Vol zelfvertrouwen galoppeerde de ridder richting de Ikea in Amersfoort. Verwachtingsvol volgende hij de weg naar het blauw-gele kasteel, tot zijn voorspelster de magische woorden sprak: bestemming bereikt. Moedig begaf hij zich, vergezeld door vele mede-gelukszoekers, richting de eerste etage. Zijn queeste kon nu echt beginnen.

Vol extase werd de geur van de Scandinavische grootmacht opgesnoven. Hij bevoorrade zichzelf met wat houten schrijfgerei. Pakte een meetlint, geen idee waarom eigenlijk want hij had nog nooit iemand er daadwerkelijk mee zien meten. En liet zich vergezellen door een ijzeren ros met een blauw zadel. Voorzichtig begaf de ridder zich op het zorgvuldig uitgestippelde pad der gevaren.

Na enkele seconden werd het al duidelijk, dit zou geen gemakkelijke opdracht worden. De route bleek een pad der verleidingen te zijn. De geur van verse koffie, nutteloze, maar oh zo verleidelijke koopjes, linnengoed voor een historisch lage prijs. Nee, een koopzuchtig mens zou binnen een minuut getroffen worden door de koopgekte. Vol wilskracht worstelde de ridder zich door een pad vol waanzin. Met succes, want na uren slenteren leek het einddoel eindelijk in zicht te komen!

Torent achter bergen vol koopgevaar ving hij de eerste glimp op van de magische afdeling der schrijftafels. Van kleine versies voor het volk tot gouden varianten alleen bruikbaar voor koningen, alles was mogelijk. Bevangen door alle indrukken kwam plots het besef; hij had genoeg muntstukken tot zijn beschikking om elke wenselijke schrijftafel te kunnen bemachtigen. Vol hebzucht begon de zoektocht naar het meest geschikte model.

De keuze was immens en voor elke tafel was er een minstens zo indrukwekkende troon. Beweegbare tronen, houten tronen, zeer oncomfortabel zittende tronen met namen als Hernïa. Er was zoveel keus dat de ridder even van zijn apropo raakte. De plattegrond van het paleis werd er zelfs bijgehaald om mogelijkheden tot plaatsing te bepalen. Maar wat kiest een man die alles al heeft? Moet een man altijd streven naar meer om steeds maar aan zijn eigen hebzucht te kunnen voldoen? Het antwoord was nee en de herinneringen aan de reis bleken belangrijker dan de buit zelf. De ridder kon uiteindelijk geen geschikte schat uitzoeken. Verslagen verliet hij het terrein der grootmachten.

Op de terugweg was het verdriet bijna ondraaglijk. Er was slechts één middel om deze koene ridder weer op te vrolijken: Zweedse gehaktballen. Vol enthousiasme rende hij richting de taverne. De gastvrouw, gekleed in een blauw-gele jurk, bleek zijn maaltijd al te hebben bereid. Bij geurkaarslicht begaf hij zich richting een tafel in de hoek en vergezelde een paar mede-ridders. Er werd gelezen uit de 'Catalogus der Ikea' en de eerste happen werden genomen. Naarmate de drank vloeide, kwamen de verhalen over eerdere successen bovendrijven. Langzaamaan werd het verdriet verdreven door vreugde en werd er weer gelachen.

Na de maaltijd liep hij voldaan richting de stallen. Een illusie armer, maar een avontuur rijker begaf de ridder zich weer richting huis.

Sander