Column

Puntmuts Pippi

Met haar rode vlechten staat Pippi Langkous voor mij nog altijd symbool voor een gelukkige jeugd. Wekelijks zaten wij voor de buis gekluisterd om te aanschouwen welke avonturen de ijzersterke kindervriendin deze week nu weer zou meemaken. Maar wat is nu naar voren gekomen? Pippi blijkt er een aantal vreemde naschoolse hobby's op na te houden en in het weekend haar vlechten in te ruilen voor een witte puntmuts!

Toen nog niet wetende wat ze allemaal in haar schild voerde, keek ik vroeger op naar Pippi. Vanuit haar krakkemikkige Villa Kakelbont kon zij immers doen waar elk kind van droomde. Daar zat je dan -thuis- met je erwtenschieter terwijl Pippi de wereldzeeën bevoer op weg naar haar zeemans-vader. Samen met vriendjes Tommy en Annika bracht het trio dan ook genoeg inspiratie voor de hele week. Zaterdag Pippi was sowieso zondagmiddag met zes ballonnen in je hand proberen uit het raam te springen. Een goede inspiratiebron was de Zweedse eigenlijk niet, maar dat maakte het allemaal nét wat leuker.

Als trouwe Pippi-fanatiekeling schrok ik dan ook toen ik vanmorgen de krant opsloeg. Nog net niet voorzien van een zwart balkje voor haar ogen, trof ik mijn roodharige heldin aan op pagina 2. De kop loog er niet om: Pippi Langkous houdt het graag blank. Ze zou zich al decennialang schuldig maken aan denigrerend gedrag jegens haar gekleurde medemens. Het is vooral haar imitatie van een Chinees die de Zweedse omroep in het verkeerde keelgat schiet. Toch is het met name haar vader die het moet ontgelden. Als negerkoning heerst hij namelijk over de zwarte bevolking van Taka-Tukaland, een eilandje in de Stille Zuidzee. Iets wat in de koloniale jaren veertig wellicht nog gerechtvaardigd kon worden, maar anno 2014 niet meer door de beugel kan. Voor de Zweedse publieke zender SVT reden genoeg om eens flink wat knip-en-plakwerk los te laten op alle afleveringen Pippi Langkous.

Volgens sommige kijkers symboliseert Pippi Langkous het koloniale racisme van schrijfster Astrid Lindgren.

Vanaf vandaag gaat het geesteskind van Astrid Lindgren rasneutraal door het leven. De tijd van met je wijsvingers spleetogen maken is voorbij. Vader Langkous zal zich distantieren van slavernij en een gelijkwaardig inkomensmodel invoeren op Taka-Tukaland. Uiteraard is er ook aan (illegaal geïmporteerd) aapje Meneer Nilsson en paard Kleine Witje gedacht. Lauter biologische brokken, een graasweide en fairtrade koekjes zullen de standaard worden. De vrij arisch ogende buurtkinders Tommy en Annika hebben een klimaatneutrale huurwoning elders in het land toegekend gekregen en maken plaats voor Radjesh, Ling en Pablo. En natuurlijk zal Pippi haar vlechten niet meer kleuren met de oceaan vervuilende meuk van Andrelon, maar voortaan in haar hybride Prius langs de Wereldwinkel carpoolen voor wat verantwoorde haarverf. Mevrouwtje Langkous staat nu dus helemaal in de 21ste eeuw (met haar ruggenwervel-ondersteunende Geoxjes)! Maar waarom?

Waarom wordt er voor de zoveelste keer weer meegegaan met een kleine minderheid? In al mijn jonge jaren heb ik Pippi Langkous nooit geassocieerd met racisme. Voor mij was zij altijd de slecht nagesynchroniseerde Zweedse die avonturen meemaakte die geen ander kind ooit had beleefd. Pippi was juist het toonbeeld van kinderlijkheid. Ongeacht waar je vandaan kwam, je droomde ervan om Tommy of Annika te zijn en mee te mogen op reis. Negerkoning veranderen in koning, kan ik mij in vinden. Zelfs schrijfster Astrid Lindgren gaf al in de jaren zeventig aan dat ze dat toen anders zou hebben omschreven. Maar de scènes eruit knippen waarin Pippi, Tommy en Annika hun vingers gebruiken om Chinese spleetogen te krijgen, dat kan en wil ik niet begrijpen!

Vanaf nu dus geen ondeugende Pippi Langkous meer die van avontuur in avontuur belandt, maar 25 minuten lang kijken naar een met Ritalin gedrogeerde Pippi die een potje knikkert. Een gelukkige jeugd zal nooit meer hetzelfde zijn!

Sander