Met de buurtbus

Voor een stageopdracht reisde ik vorig weekend af naar Limburg. Venray om precies te zijn. De plaats waar pure verveling en Bourgondische dromen samenkomen in een dorp vol onverstaanbare accenten. Sanders roadtrip was begonnen.

Met mijn grote mond had ik natuurlijk ooit gezegd dat het mij best interessant lijkt om een keer helemaal alleen op pad te gaan. Met een rugzak door Europa reizen opzoek naar nog niet beleefde avonturen en goede verhalen om aan de volgende generaties Van den Brink te vertellen. Kortom, genieten van het vrije leven om een half jaar later weder te keren als een echte backpacker, compleet met baard en dreadlocks. Minus de dreadlocks uiteraard, er zijn grenzen...

Eerder dan verwacht kreeg ik die kans, dus daar ging meneer. Bepakt en bezakt stapte ik op de trein richting het onbekende. In dit geval geen idyllisch wit strand op de Seychellen, maar het altijd gezellige Limburg. Of zoals Lonely Planet het prachtig omschrijft: 'a stunning place where Dutch farmlife and sophisticated cities come together'. Met mijn travelguide in de hand bereikte ik station Nijmegen, waar ik nog even wat typisch Hollandse producten insloeg om de rest van de reis mee door te komen. Zenuwachtig naar wat komen zou, stapte ik met knikkende knieën de twintigste-eeuwse coupé binnen. Volgende halte: Limburg

Terwijl ik het landschap langzaam heuvelachtiger zag worden bekroop mij plots het gevoel van eenzaamheid. Noem het heimwee, noem het laf, maar het besef dat ik nu echt op mezelf was aangewezen kwam hard aan. Gelukkig vond ik al snel afleiding in de vele vreemde talen die mijn oren binnen kwamen dwarrelen. Stuk voor stuk onverstaanbaar, maar ergens weer oh zo vertrouwd. Het kostte uiteindelijk flink wat moeite om te ontcijferen dat Vuhreij gelijk stond aan Venray. Dus met een vlugge sprint verliet ik razendsnel de trein om puffend voet te zetten in 's lands zuidelijkste provincie.

Lopend over het perron werd meteen duidelijk dat ik niet meer in mijn vertrouwde omgeving was. De kiosk verkocht worstenbroodjes in plaats van kaasbroodjes, alle verkeersborden waren tevens voorzien van Duitse benamingen en zelfs de mussen floten in een ander dialect. Ik deed dan ook een schietgebedje toen ik na heel wat speurwerk de uitgestorven bushalte achter het station vond. Niet wetende wat komen zou, stapte ik in de vervallen buurtbus...

Laten we voorop stellen dat ik mezelf tot de categorie 'matige chauffeur' reken. Ik heb nog nooit een ongeluk gehad, maar ik zou niet met een compleet gerust hart bij mezelf in de auto stappen. De chauffeur van de buurtbus viel duidelijk in de categorie slechte chauffeurs. Ik weet niet hoe menig huisdier in Venray aan zijn einde komt, maar ik heb wel een vermoeden. Drie eenden, een lamme teckel en een struise kater later kreeg buschauffeur B. een jonge moeder in zijn vizier. De buurtbus maakte een fikse remmanoeuvre en kwam krakend tot stilstand. Ze bleek naar een of ander moeilijk verstaanbaar dorp in de buurt te moeten. Of ze met ons mee mocht rijden.

Vanaf dit moment ben ik wat beelden kwijt, maar het kwam erop neer dat ik luttele seconden later met een baby in mijn arm ergens in een Limburgs weiland stond terwijl moeder en buurtbuschauffeur, al vloekende in een onverklaarbaar taaltje, de moeilijk opklapbare buggy in de achterbak van een veredelde gezinswagen propten. Compleet gedesoriënteerd stapte ik een paar haltes later uit om verward richting mijn hotel te lopen.

Nog bijkomend van de gebeurtenissen van de dag at ik moederziel alleen een paar asperges en viel uiteindelijk nog eenzamer in slaap op mijn hotelkamer. Nee, het zware leven van een backpacker gaat niet altijd over rozen. Zeker niet in Limburg.

4Sander