Column

Het grote bedrog

Bedrogen wordt elk mens weleens. Zij het door een Ethiopische prins die miljoenen belooft, maar je met een lege bankrekening achterlaat. Of door een overspelige ex die tijdens werktijd in de ballenbak ligt te rommelen. Meestal vormt het een mens. Behalve in mijn geval. Ik werd namelijk bedrogen door een Duitse supermarktketen.

Wie mij enigszins kent weet ik dat ik dol ben op praktisch alles wat met eten te maken heeft. Oké, ik mag graag kritiek hebben op de bediening in een restaurant of klagen als een recept niet naar wens is. Meestal is dat, in mijn ogen, best wel gerechtvaardigd. Maar met één ding moet je bij deze jongen niet aankloppen: superfoods

Als marketeer heb ik ontzettend veel ontzag voor degene die de halve aardkloot zo gek heeft gekregen om vogelzaad door zijn magere kwark te roeren. En als hippe jongen ga ik graag met de laatste trends mee, maar een handje gojibessen of chiazaad wordt hier met alle liefde in de prullenbak gebonjourd. De schrik was dan ook groot afgelopen woensdag.

Om de huivering nog grootser te doen overkomen hierbij een korte beschrijving van het doemscenario. Het begon allemaal op de vooravond van de woensdag. Na het eten neerploffen met DWDD is, mits er tijd voor is, een vaste prik. Vaak krijg ik zelf een droge keel van Matthijs' razendsnelle geratel, dus halverwege het programma wordt er op pauze gedrukt. Meestal kan ik mezelf inhouden om wat lekkers te pakken, maar in mijn ooghoek zag ik een Twix schitteren. Best lekker, dus je raadt vast al hoe laat het was.

Mezelf weer gepositioneerd in mijn favoriete houding, scheurde ik zonder te kijken de verpakking open. Tot zo ver weinig loos. Vol verwachting werd dan ook de eerste hap afgebeten. Maar in plaats van de gebruikelijke *krak*, hoorde ik niets. Bijzonder. Na een paar seconden gingen alle interne alarmbellen af en was het duidelijk dat ik werd bedrogen. En verrek, het bleek inderdaad niet om een Twix te gaan, maar om een ranzige Raw Bite reep. Of zoals de verpakking het leuk beschrijft: een gezonde reep zonder suikers, gluten, zuivel en voorzien van raw chocolate chips. Kortom, niet te vreten.

Met een afgunstige blik in mijn ogen werd de reep op tafel gegooid en begaf ik mezelf in een Usain Bolt tempo richting te prullenbak. De intens zure nasmaak in mijn mond had het bewijs wederom geleverd. Superfoods, de fik erin!

Sander