Filmrecensie: Room

Een kamer van 3 bij 3 meter, dat is alles wat Jack kent. Bomen komen alleen voor op televisie, mensen bestaan slechts in sprookjes en buiten de muren, daar wonen buitenaardse wezens. Een door moeder Joy bedachte leugen om het leven van haar zoontje enigszins draagbaar te maken. Hij weet immers niet beter dan dat de werkelijkheid er zo uitziet. Maar Joy wel. Zo'n zeven jaar geleden werd zij opgesloten in 'Kamer' en sindsdien werkt de jonge moeder aan een ontsnapping.

"Goedemorgen Kast. Goedemorgen Wastafel. Goedemorgen Bed.", elke dag begint kleine Jack met het groeten van zijn vriendjes. In zijn zelf gecreëerde fantasiewereld is een hartslag geen vereiste voor het ontstaan van vriendschap. Buiten zijn moeder, Old Nick en een muis om heeft het jongetje nog nooit een levend wezen ontmoet. Toch ontkomt het Jack aan niets. Daar zorgt Joy (Brie Larson)wel voor. Oefeningen om in beweging te blijven, samen koken en veel spelletjes vormen de basis van een gemiddelde dag. Een dag die altijd hetzelfde is. Op één moment in de week na, dan komt Old Nick langs en wordt Jack opgesloten in de kast. Niet wetende dat die man de oorzaak van alle ellende is, telt het jongetje de minuten af totdat de ijzeren deur weer in het slot valt en hij terug kan naar zijn moeder.

When I was small, I only knew small things. But now I'm five, I know everything!

Vlak na z'n vijfde verjaardag besluit Joy dat het tijd is om haar zoon de waarheid te vertellen. Dat er een wereld buiten het kleine dakraampje is. Dat in die wereld zijn opa en oma ergens rondlopen. En dat Old Nick ervoor heeft gezorgd dat hij hen nog nooit heeft gezien. Uiteraard gelooft Jack hier weinig van. "Was is maar weer vier. Toen zei je nog niet van die stomme dingen!" Maar naarmate de tijd vordert, beseft hij dat zijn moeder weleens gelijk kan hebben. Dat zijn droom om ooit een hond te bezitten wellicht werkelijkheid kan worden. Jack raakt overtuigt en besluit Joy te helpen bij het uitvoeren van haar lang voorbereide ontsnappingsplan.

De vrijheid lonkt, maar wat zal er gebeuren wanneer je een jongetje -dat nog nooit de zon op zijn armen heeft gevoeld- loslaat in de echte wereld. Is een normale toekomst voor de getraumatiseerde Jack eigenlijk wel mogelijk?

Nog onterecht worden films binnen dit genre bestempelt als art house en vinden daarom nauwelijks een weg naar de Nederlandse bioscopen. Nadat Brie Larson een Oscar won voor haar vertolking van Joy ging een aantal grote ketens gelukkig toch overstag en is de film nu op meerdere plekken te zien. Larson is eng geniaal in Room, maar het is de jonge Jacob Tremblay die met zijn vertolking van Jack de show steelt. Gedurende de film begint het schattige jochie steeds meer te begrijpen van de wereld en merk dat er iets niet klopt.

Mede door de vertolkingen van Larson en Tremblay is Room een van de beste films die de afgelopen tijd op het witte scherm is vertoond. Misschien wel de beste. Het had een sentimenteel drama kunnen worden. Een waarin eindeloos werd gejankt, het verhaal ging zwabberen en het einde zeer onbevredigend was. Dit gebeurt zeker niet. Tranen vloeien wel, maar alleen geoorloofd. De film wijkt niet van het pad af, wordt naarmate het einde alleen maar sterker en daardoor loopt je met een glimlach de zaal uit. Na afloop wilde ik eigenlijk weer meteen neerploffen in de bioscoopstoel voor ronde twee. En dat gebeurt eigenlijk nooit. Dus art house of niet, Room is een film die je moet zien!

Sander